Feesten en vermaak waren altijd belangrijk in Diegem. In 1877 gaf de gemeente een festival met zilveren medailles voor de deelnemende maatschappijen van vogelpik, doelschieten en kegelen. In 1889 verbood de gemeenteraad na klachten orgels en orchestrions op dansfeesten, behalve in openbare zalen. Het schepencollege legde elk jaar vaste data voor de winterbals vast, per wijk: rond het Stenen Kruis, de Kerkstraat, de Hoek en de Lo. In 1900 bestond nog een gilde van Sint-Sebastiaan (boogschutters), en in 1933 werd zelfs ‘kanongebulder’ bij bruiloften verboden. Toen de arrondissementscommissaris in 1924 vroeg feesten en stoeten te organiseren ‘tot verdediging van den Belgischen frank’, gaf het college daar geen gevolg aan.
Een bloeiend verenigingsleven
Verenigingen schoten als paddenstoelen uit de grond: de duivenmaatschappij ‘De Hoop’ (1878), een eerste veloclub (1893), de onderlinge bijstandskas ‘De Volksbond’ (erkend in 1898), een socialistische afdeling (1912), oudstrijdersbonden na 1918, toneelkringen als ‘Rust roest’, ‘Vermaak na Arbeid’ en de toneelafdelingen van de fanfares, sportclubs als Star Diegem en de kaats- en handbalclub ‘De Verstotelingen’ van Diegem-Hoek, en later Chiro, KWB, KAV en Davidsfonds. In 1960 werd de Sint-Annakermis in de Broekstraat weer ingericht.
Vanaf 1923 gaf de gemeente 75 frank aan toneelkringen die stukken ‘met opvoedende en zedelijke strekking’ speelden, op voorwaarde dat ze het tekstboekje drie weken vooraf aan een schepen bezorgden. In 1924 liep dat mis: het boekje van ‘De Man met het ijzeren masker’ ging via de veldwachter naar een schepen en terug, maar bereikte de burgemeester nooit. De kring miste zijn toelage, en het college vergoedde achteraf het verloren boekje.