Pastoor Davidts, die het Diegem van rond 1890 nog had gekend, schreef op hoge leeftijd zijn herinneringen op. Als vierjarige liep hij met zijn oudere zus naar de kleuterschool van de zusters aan de Haachtsesteenweg, tussen de schrijnwerkerij van de familie Daveraedt en de herberg en zaal van Dekens, op twintig stappen van de Woluwe. Er lag nog geen tramspoor, en vanaf de schooldeur zag hij het rad van de watermolen op de Woluwe draaien.
Toen de stoomtram kwam, was hij er bang van, vooral als boeren met hun paarden naast de tram reden en de machinist de stoomfluit opentrok. Zijn grootouders woonden tegenover het hek van het kasteel De Reine. Op tweede paasdag, de Diegemse kermis, stond voor een oude schuur de paardjesmolen van Zaar. Er reed dan een vaste tramdienst tussen de foor van Schaarbeek en de kermis van Diegem, waar het zo druk was dat de trams naar Kampenhout vanaf het ‘Zavelken’ werden voorafgegaan door twee trammannen met een rode vlag, om ruim baan te maken tussen de kermisgangers.
Davidts sloot zijn herinneringen af met een gedachte: elke generatie schrijft haar eigen geschiedenis, en het feit dat we nu naar de maan kunnen vliegen, geeft ons niet het recht neer te kijken op wie dat vroeger niet kon.
Wat bleef er over?
Rond 1980 was van de schilderachtige Woluwevallei weinig over, maar de historische kern bleef: de elegante torenspits, het poortgebouw en de wallen van het kasteel van de heren van Diegem, de grote hoeve met de Duivenmolen, de witloofvelden en de zandgroeven. Ten tijde van de bedevaarten telde Diegem zowat 60 herbergen. Na de oorlog leek het dorp alle troeven te hebben, met de luchthaven, autosnelwegen, spoorwegen en een industriepark met drie grote hotels, maar door onteigeningen en slopingen werd de kaap van 5.000 inwoners nooit overschreden. Toch bleef de Diegemnaar een optimist, vooral tijdens de grote paasfoor.