Jachtbos, oefenveld en vliegveld
In het Saventerlo kwamen Jan zonder Vrees en keizer Karel herten jagen. Het jachtgebied werd meermaals verpand, onder meer in 1525 aan Karel de Lannoy, onderkoning van Napels. Een reglement van 1519 verbood iedereen behalve boswachters en houthakkers met een bijl of kapmes in het bos te lopen; wie betrapt werd, betaalde 3 kronen, kreeg lijfstraf of moest een brandende kaars in de processie dragen. Wie een boswachter durfde aan te raken, riskeerde de hand te verliezen. In de 17de en 18de eeuw werd het bos grotendeels gerooid; op de Ferrariskaart van 1777 staat nog maar een klein bosje.
Na de Franse Revolutie werden de 640 hectare in beslag genomen en verkocht; ze kwamen in handen van Willem I, koning der Nederlanden, en dienden als oefen- en kampeerterrein voor Hollandse soldaten, tot 1830 een einde maakte aan die last voor boeren en steengroeven. Na de Eerste Wereldoorlog overspoelde de witloofteelt de akkers en bracht ze welvaart. In 1938 onteigende het leger 87 hectare van de beste witloofgrond in Melsbroek voor een vliegveld. De Duitsers breidden het in 1940 meteen uit, in 1944 namen de geallieerden het over en in 1945 ging het naar de Belgische staat. Op de vlakke Lo groeide het uit tot een luchthaven van wereldformaat, sinds 1958 de Luchthaven van Zaventem.
Les Lierres
Het landgoed rond de villa ‘Les Lierres’ was vroeger van de familie L'Hoir. Later kocht Alexis Albert Mans uit Sint-Joost-ten-Node het huis; hij woonde er tot 1914. Rond het huis lag een prachtig park met een grote vijver, waar in de winter geschaatst werd. De laatste bewoner, Maurice De Never, maakte van het park de sierplantenkwekerij Alpiflora.
Een wijk onder druk
De Lo telde rond 1980 zowat 1.300 inwoners, ingeklemd tussen de Haachtsesteenweg, de luchthaven, de autosnelweg naar Evere, het verkeerswisselaar en de Ring. Vanaf 1970 vielen de eerste huizen onder de bulldozers. Het ontwerp-gewestplan van 1976 voorzag wegens de luchthaven een algemeen bouwverbod voor de wijk, en de verbindingsweg tussen de E5 en de E10 sneed het kerkhof van Diegem in tweeën en isoleerde het gehucht nog meer. Vele parochianen verhuisden omdat hun huis werd gesloopt. Nochtans schreef de gemeente al in de 19de eeuw dat de Lo, hoger gelegen dan de vallei, minder ziekten kende en dat men er ouder werd.
Ouderen en mindervaliden
Omdat het centrum ver was, richtten pastoor Houbrechts, Lisette Janssens en Jozefina Soetemans in 1968 een eigen Bond der Gepensioneerden van Diegem-Lo op, met elke dinsdag een kaartnamiddag in ‘Ons Lokaal’ aan de Zaventemsesteenweg. Van 1973 tot 1976 vonden de kerstfeesten plaats in het Novotel of het Holiday Inn, met 60 à 70 aanwezigen. In 1970 kreeg de Lo een parochieraad, met Jean Routiaux als voorzitter, en met Kerstmis 1975 ontstond een Bond Derde Leeftijd, uitdrukkelijk ‘zonder kleur of partij’.
Op 28 september 1975 organiseerden de randfederatie Zaventem en de parochieraad in de kerk van de Lo een eerste ontspanningsnamiddag voor mindervaliden, met het orkest van Bob Artoos; binnen de federatie werden zowat 600 mindervaliden geteld. Op 21 december 1975 volgde een tweede namiddag, met 200 aanwezigen. Diegem was in 1974 ook toegetreden tot de beschutte werkplaats in Zaventem.
Drie honderdjarigen
In vijf jaar tijd vierde Diegem drie honderdjarigen, alle drie met banden met de Lo. Alexis Mans, geboren in Sint-Joost-ten-Node op 16 september 1871 en tot 1914 bewoner van ‘Les Lierres’, had het Diegemse landschap vaak geschilderd; bij zijn ontvangst schonk hij burgemeester Blairon een tekening die hij op zijn 99ste was begonnen. Hij overleed op 27 januari 1972. Pieter Croquet, geboren in Diegem op 29 oktober 1871, werd op zijn honderdste verjaardag ontvangen door het gemeentebestuur, waarna het feestcomité van de Lo een stoet hield met taferelen uit zijn leven, van zijn huwelijk in 1900 tot zijn werk als fabrieksarbeider en winkelier. Hij overleed op 25 juni 1973. Ferdinand Deblaer, geboren in Evere op 23 januari 1877, werd in 1977 gevierd en een jaar later nog eens in het rusthuis Parkhof in Machelen; hij overleed op 10 november 1978.
Ondanks alles bleef de Lo optimistisch. Met Pasen en Kerstmis voelde de parochie zich hechter dan ooit, en op de kip-kapfeesten van de KWB werd gegeten en gezongen, ook het ‘Lied van de Lo’, dat belooft dat iedereen vrolijk blijft, ‘al leven wij nog honderd jaar’, en dat Diegem-Lo niet verloren zal gaan.